Του Γιάννακα Ιωάννη: Εκδότη του τριμηνιαίου περιοδικού eWood
Ο κλάδος του ξύλου – επίπλου σήμερα στην Ελλάδα, βρίσκεται από ανάγκη των καιρών σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, σχετικά με τις νέες εξελίξεις που φέρνει η επέλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) – Artificial Intelligence (AI).
Πρόκειται για μια νέα και καλπάζουσα τεχνολογία, η οποία αλλάζει με πολύ ταχείς ρυθμούς, όχι μόνο τον τρόπο ζωής όλων μας, αλλά και τον τρόπο που σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και διατίθενται πολλά από τα προϊόντα όπως τα γνωρίζαμε έως τώρα.
Από τη μία πλευρά του κλάδου, βρίσκεται σήμερα ο παραδοσιακός μάστορας, η μικρή/μεγάλη βιοτεχνία και βιομηχανία, με την εμπειρία πολλών ετών πάνω στο ξύλο και στο έπιπλο, που κρατά ακόμη ζωντανή την αξία της χειροποίητης δουλειάς. Από την άλλη, ζούμε μια νέα πραγματικότητα, όπου η ΤΝ με τις εφαρμογές της, μπαίνει δυναμικά στα σχεδιαστήρια, στις μηχανές κατεργασίας και παραγωγής, στα συστήματα κοστολόγησης και στην οργάνωση των τμημάτων αποθήκευσης και πωλήσεων.
Στο ερώτημα αν μπορεί κάποιος να συνεχίσει σήμερα χωρίς τις εφαρμογές της ΤΝ, η απάντηση είναι πως «Ναι Μπορεί», αλλά για πόσο ακόμη; Το πραγματικό όμως ερώτημα, είναι πόσο έδαφος θα χάσει όσο οι ανταγωνιστές του θα δουλεύουν πιο γρήγορα, με λιγότερα λάθη και με καλύτερη εικόνα της επιχείρησης απέναντι στην αγορά.
Σε αυτόν τον προβληματισμό, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε μια χρόνια παθογένεια του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος που σχετίζεται με την έλλειψη επαρκώς καταρτισμένων τεχνιτών, αφού για πολλά χρόνια η τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση στην Ελλάδα αντιμετωπίστηκε από πλευράς Δημοσίων Σχολών ως «δεύτερη επιλογή».
Αποτέλεσμα, πολλές επιχειρήσεις σήμερα να δυσκολεύονται να βρουν καταρτισμένο τεχνικό προσωπικό, όπως για παράδειγμα στον κλάδο μας, τεχνίτες που να γνωρίζουν στοιχειωδώς το ξύλο, να μπορούν να σταθούν μπροστά σε μια σύγχρονη μηχανή CNC, να μπορούν να χειριστούν βασικά σύγχρονα λογισμικά και γενικά να μπορούν να κατανοήσουν τις απαραίτητες απαιτήσεις της σημερινής τεχνολογίας.
Έτσι, δημιουργείται ένα μεγάλο κενό στη λειτουργία των επιχειρήσεων, το οποίο σήμερα γίνεται ακόμη πιο έντονο, καθώς η ΤΝ μπαίνει σταδιακά σε όλες τις γραμμές παραγωγής και όχι μόνο. Χωρίς όμως ικανούς και καταρτισμένους τεχνίτες που θα μπορούν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες των σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων και εφαρμογών, καμία ΤΝ δεν πρόκειται να έχει κανένα πρακτικό αποτελέσματα.
Η λύση σήμερα για πολλές επιχειρήσεις του κλάδου απέναντι στην ΤΝ, δεν βρίσκεται σε βεβιασμένες και ακριβές επενδύσεις μηχανημάτων, αλλά σε μικρά και στοχευμένα βήματα. Τέτοια βήματα μπορεί να είναι η οργάνωση και η ψηφιοποίηση των διαδικασιών παραγωγής, με σωστή καταγραφή των υλικών και των χρόνων που απαιτούνται για την κατεργασίας τους και αυτά σήμερα η ΤΝ τα προσφέρει.
Παράλληλα, απαιτείται η βασική εκπαίδευση του προσωπικού σε απλά σημερινά ψηφιακά εργαλεία, η συνεργασία με σχετικές Σχολές εκπαίδευσης αλλά και εταιρείες Προμηθευτών, καθώς και η υιοθέτηση απλών εφαρμογών της ΤΝ, όπως στην κοστολόγηση, στον προγραμματισμό παραγωγής και στην υποστήριξη του πελάτη.
Σε μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, ο κλάδος δεν μπορεί να στηριχθεί στον μεγάλο όγκο παραγωγής. Μπορεί όμως να στηριχθεί στην ποιότητα, στην εξειδίκευση, στις «κατά παραγγελία» απαιτήσεις πελατών και σε μικρές, ευέλικτες παραγωγές προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Εκεί ακριβώς η ΤΝ μπορεί να λειτουργήσει ως σύμμαχος, χωρίς να ακυρώνει τον ρόλο του μάστορα, αλλά να τον βοηθήσει να οργανωθεί καλύτερα και να ανταποκριθεί αποτελεσματικά σε διάφορες «απαιτητικές» κατασκευές, ώστε να αποφύγει πιθανά λάθη που κοστίζουν σε χρόνο και χρήμα.
Η ΤΝ δεν έρχεται να πάρει τη θέση του ξυλουργού/επιπλοποιού, αλλά να αλλάξει το περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτός θα δουλεύει.
Όσοι επενδύσουν από σήμερα όχι μόνο στις εφαρμογές της, αλλά και σε ανθρώπινο δυναμικό και γνώση, θα πληρώσουν μεν ένα κόστος προσαρμογής, αλλά θα κερδίσουν μια θέση στην επόμενη μέρα του κλάδου. Οι υπόλοιποι, ίσως αντέξουν λίγο ακόμη, αλλά αναγκαστικά θα προσπαθούν να προλάβουν τις εξελίξεις.
